Dagboek

Dagboek van Jasper

Hallo allemaal,

Nou, de week van de première brak dan eindelijk aan. Voor mijn gevoel begon die al in Hoogeveen,
het weekend ervoor. Daar zouden we drie voorstellingen spelen,
waardoor we mooi even alle puntjes op alle i’s konden zetten. Helaas ging er bij de eerste voorstelling
iets mis met de trekkenwand van het theater, waardoor we de voorstelling moesten afbreken
 en onverrichter zake naar huis konden. Dat was jammer, want zo kort voor de première
 kan je elke speelminuut goed gebruiken om zoveel mogelijk ervaring en ’voeling’ met de
show op te doen. Gelukkig hebben we op zaterdag nog enkele belangrijke dingen kunnen repeteren en afstellen,
 waardoor de twee overgebleven voorstellingen in Hoogeveen toch een goed gevoel opleverden.
Daarna waren we enkele dagen vrij, die ik heb gebruikt om weer eens bij mijn ouders langs te gaan
(die had ik sinds het begin van de repetities niet meer gezien), de laatste hand aan
mijn première-outfit te leggen, en natuurlijk de toi’s in orde te brengen.
Het is een bekend fenomeen in musicalland:toi-stress. Op de één of andere manier komt dat altijd op
 het laatste moment, hoeveel tijd je ook hebt of hoelang van tevoren je er ook mee begint.
Maar goed, op vrijdag hadden we een voorstelling in Arnhem, een mooi, ruim theater.
Voor mijn gevoel was nu echt het première-weekend begonnen, zondag 5 november
was wel erg dichtbij en we hadden geen vrije dagen meer tussendoor, dus het ging nu in 1 ruk door.
Ik had zelf het  gevoel dat de voorstelling een klein beetje energie miste,
misschien door de vrije dagen ervoor. Maar het werd wel duidelijk dat we een goed basisniveau hadden en dat de
 voorstelling een stabiele vorm had, om het zo maar even te zeggen. En dat was erg prettig om te merken.
De volgende dag speelden we de eerste voorstelling in Gouda, de voorpremière.
Het is fijn om al een dag te kunnen wennen  in het theater waarin je de belangrijkste voorstelling van
het seizoen speelt, zodat je daar in alle hectiek van de premièredag zelf niet meer mee bezig hoeft te zijn.
Het theater in Gouda is ook erg fijn om in te spelen, lekker ruim, een mooie zaal,
en heel aardige mensen. Het werd een goede  voorstelling (volgens Marcel de beste tot dan toe) en
 gaf mij het gevoel dat we er klaar voor waren. En dan maar hopen dat je een beetje goed kunt slapen.

Na een prima nachtrust was de grote dag dan daar. Rustig opstaan, kopje koffie, geen hap kunnen eten,
pak uit de kast trekken, toch maar die ene das erbij kiezen, nieuwe schoenen aan, kijken of je alles hebt,
o ja nog even  scheren, nog eens kijken of je alles hebt, voor de derde
keer naar de wc, kijken hoe laat de bus gaat, nog twee uur over hebben,
proberen maar even wat te lezen, heb ik echt alles?, nog een uur, toi-smsjes lezen, eindelijk de bus in.
Collega’s die net iets stiller of juist net iets uitbundiger zijn dan anders, voortdurend die knoop in je maag,
toch maar even wat eten, een beetje muziek luisteren, Gouda is toch verder dan ik dacht, hoe voelt mijn stem?
Ah daar is het theater, snel toi’s uitdelen, hoe laat is de soundcheck, hee een zenuwachtige producent,
wat ziet iedereen er mooi uit, veel lachen, veel rondlopen, o ja de buiging, oh ik zie mijn
 ouders, zwaaien, zij zien mij niet, soundcheck, inzingen, hee moest dat niet andersom?, kan even niet anders,
half uur voor aanvang, diep ademhalen, kostuum aan, make-up doen, klaar voor? Klaar voor!
En Nathalie begint de voorstelling.

Van de show zelf kan ik me niet eens zo veel herinneren, behalve dan dat-ie gewoon goed ging en iedereen heel
geconcentreerd zijn uiterste best deed. Voor mij zit het spannendste moment in het begin van de tweede akte,
als ik mijn solo heb (‘Wat moet een kind’). Volgens collega’s was het erg mooi, ik weet alleen dat
ik na afloop stond te trillen op mijn benen en nauwelijks genoeg tijd had om bij te komen voor het volgende nummer.
 De Endgame zinderde om me heen en het leek of na het applaus al mijn energie uit mijn lichaam wegvloeide.
 Ik kon niet meer, maar de adrenaline en energie van de mensen om heen zorgde dat ik kon blijven staan en
 lachen en proberen niet te knipperen in het flitslicht van  alle camera’s.
Ik was zo blij dat we een goede voorstelling hadden gespeeld!

Nu, twee dagen later, ben ik inmiddels een beetje bijgekomen van zondag, maar echt goed geslapen heb
 ik nog niet. De reacties na de voorstelling waren geweldig  en ook de recensies zijn grotendeels goed, dus dat is erg
fijn, ik denk dat we dat met z’n allen verdiend hebben.
Nu wacht de rest van het land, te beginnen met  Harderwijk. Maar wat was het een prachtige week.


 

Dagboek Danielle

Vrijdag 20 oktober 2006

Na twee luie vrije dagen spelen we vanavond in Weert. Kwart voor drie
 Surinameplein. Er is weer een andere castbus die ons zal brengen
 en halen, maar we zijn het er unaniem over eens dat deze bus
mag blijven. Er zijn namelijk tafels binnen waar we in een soort
 kring omheen kunnen zitten, heel huiselijk.
Gek hoe zoiets werkt, maar het is meteen gezellig.
Nog beter wordt het als blijkt dat de buschauffeur koffie
aan boord heeft en zo brengen we leutend ons eerste
 half uur door. Zijn we al bij Utrecht? Nee, want het is
vrijdag, het is herfstvakantie, het is de A10, het is
de A2 en na een dik uur in de bus zijn we Utrecht nog niet eens
gepasseerd. De krant, de Marie-Claire, de Beaumonde,
en de Cosmo zijn inmiddels gelezen en ook is iedereen op
de hoogte gesteld van zijn of haar horoscoop van de komende
 maand. Rond vijf uur gaan we dan toch maar vast eten
 en één voor één worden de maaltijden opgewarmd in
de magnetron die ook aan boord is van deze bus.
 Erg prettig dat we dan straks niet met volle maag hoeven te spelen. De eerste
“hutspot met worst” van de Albert Heyn komt weer tevoorschijn
( van alle magnetronmaaltijden blijven de stamppotten
 het beste te eten), maar sommigen hebben er ook zelf in de keuken gestaan.
‘Wat heb jij?’
‘Heb je zelf gekookt?’
‘Mag ik proeven?’
‘De broccoli en zalm zijn verboden, want die stinkt’.
Het vertrouwde tour jargon rond etenstijd. Het is altijd, in elke productie hetzelfde!
Na het eten doen we nog een koffie en dan breekt er een
zenuwslopende tijd aan: We gaan “UNO”spelen.
Een buitengewoon stressvol kaartspel waarbij je zo
snel mogelijk al je kaarten kwijt moet zien te raken.
In ongecontroleerde opwinding gooi ik verkeerde
kaarten op en roep ik veel te hard ‘intercept’of ‘uno’.
Er wordt gegild en gegooid met kaarten en voor iedereen
 die lag te slapen is de rust voorbij. Het is wel erg leuk
en zo komen we na vier uur in de bus te hebben gezeten dan eindelijk aan in Weert.
Snel soundchecken, snel alles klaarzetten en omkleden en
 met wat foutjes hier en daar nemen we om half elf het applaus in ontvangst.
Op de terugweg hadden we maar één fles wijn te verdelen,
maar daar werd iets aan gedaan is me beloofd!
Tweeëneenhalf uur lang hebben we elkaar vermaakt met
verhalen uit de oude doos en nog wat nare griezelverhalen voor de welverdiende nachtrust straks.
We hebben langer in de bus gezeten dan we op het toneel hebben gestaan.
Zo gaat dat soms en omdat we geen genoeg van
 elkaar kunnen krijgen gaan we morgen met z’n allen uit!

Zaterdag 21 oktober

Vanavond hebben we in Wageningen gespeeld.
Als je me vraagt of het goed ging dan denk ik van wel maar zeker weten doe ik het niet.
De reacties van het publiek zijn goed voor zover ik het meekrijg,
maar het blijft een lastige show om in de vingers te krijgen.
Eigenlijk is het meer muziektheater dan een echte musical
zoals we die allemaal kennen. Het heeft geen grote show
elementen en geen gelikte technische hoogstandjes.
Het is leuk om te horen dat veel mensen dit
eigenlijk wel waarderen. Het moet echt van ons
komen en van de magie die wij samen creëren op het toneel.
Precies dat is soms moeilijk te pakken, de juiste magie.
Er wordt nog altijd gesleuteld aan de show en in die zin spelen we ook echt try outs.
Ja, ik denk dat ik deze show soms lastig vind omdat er niets
 is om je achter te verschuilen. Aan de andere kant is dat ook
 de uitdaging want nu moet en zal je als actrice alles uit
de kast moeten halen en zoveel vrijheid heb je in de meeste shows die ik ken of gedaan heb niet.
Hier en daar moet het nog op z’n plek vallen, maar we zijn
zeker een heel eind verder en dat kan alleen maar groeien!
We zullen het vanavond eens bespreken als we straks met z’n allen in de kroeg zitten!

Dinsdag 24 oktober

Het is goed dat we een paar dagen vrij hadden, want zo’n
avondje stappen gaat je ook niet in de koude kleren zitten!
Voor zover ik gehoord heb was iedereen zondag redelijk aan de brakke kant!
Dit neemt niet weg dat we afgelopen dinsdag
natuurlijk weer helemaal in vorm waren voor de show…
Ijsselstein heeft twee kleedkamers. Één voor de mannen
 en één voor de vrouwen. Erg krapjes allemaal, zo leer je
 je collega’s nog eens goed kennen! Dit is echter niet de
 reden dat ik me Ijsselstein zal blijven herinneren,
er is namelijk iets gebeurd in Ijsselstein.
 Ik had voor het eerst echt het gevoel dat ik een goede show
had gespeeld en daarin stond ik niet alleen. Ik zal niet beweren
 dat er niets meer hoeft te gebeuren,
maar alles leek op z’n plek te vallen.
Ik had ineens allerlei leuke momenten van contact met deze en
 genen en wat het dan ook precies geweest is,
ik weet het niet, maar ik was er erg blij mee.
Ik heb er vertrouwen in. Eindelijk magie in theater! Komt dat zien!!
 

Dagboek Hans

De kop is er af: de 1e try-out in Purmerend is 'n feit! Zo'n eerste echte
 voorstelling voor publiek is en blijft spannend, gaat alles volgens plan?
hoe reageert het publiek? en waar moeten we nog aan werken?
Ik denk dat we terug kunnen kijken op een geslaagde avond.
Iedereen, van cast tot crew, zet zich in om er iets bijzonders
 van te maken, dat voel je en dat zie je terug op het toneel!
 Inmiddels zijn we 4 try-outs verder, en dus ook weer meer
wijzer geworden, we zijn aan het groeien. Dat is een mooi
 proces dat zeker niet zal stoppen na de première op
 5 november! Waarschijnlijk komt dat door de leergierigheid
 van de cast, mensen met veel ervaring zoals; Jeroen,
Joke, Ben, en Perry waar de rest veel van kan leren,
 en de gedrevenheid van de (jonge) talenten.

Chess is een musical met prachtige muziek en 'n mooi
 verhaal, een lastig verhaal, over keuzes maken en je
 gevoel volgen....Daarom is iedereen er van bewust dat het
 "duidelijk"moet zijn voor het publiek wat er nu precies gebeurt.
Tijdens de try-outs wordt er dan ook nog geslepen aan de
productie: zijn de scènes duidelijk? of moet er in geknipt worden?
 hoe staat het met geluid?
 is de staging nog wat ie moet zijn?
allemaal zaken die we moeten oplossen,
maar daar zijn try-outs voor.
En met mensen als Marcel ( regie) Jeroen ( muzikale leiding )
 Petra ( vertaling ) en Mark( producent ) gaat dat zeker
goed komen. Aan de sfeer binnen de cast en crew zal
 het niet liggen, het voelt goed, warm, sociaal en humor....het zal zeker 'n leuke tour worden!!!

Voor mij is Chess een grote uitdaging, met 2 understudies:
Anatoli en Molokov. Ik vind het 'n eer en ben er trots op
dat ik deze 2 rollen mag spelen. Tijdens de 2e try-out
moest ik al aan het werk als Molokov....spannend!
Ik ging er 100% voor en had er vertrouwen in dat het goed zou gaan.
Na afloop van de show was ik méér dan tevreden,
en heb ik er van genoten! Bij deze wil ik iedereen
bedanken voor de leuke en lieve reacties op mijn rol
als Molokov. Wat Anatoli betreft...dat is 'n ander verhaal:
de hoofdrol, veel tekst, zang, en ook nog eens schaken....pfff....
daar zal ik mijn tanden in moeten zetten!
 Dus wordt het zaak om alles goed onder de
 knie te krijgen en mijn oren en ogen tijdens de
voostelling goed te richten op Anatoli.
Ik ga ervoor....ik zal wel moeten....!!! Gelukkig zijn
 we deze week 3 dagen vrij, luxe...dus kan ik me
concentreren op het studeren. Ik wens alles
 medewerkers van Chess veel succes en plezier, en voor het publiek: veel kijk en luister genot!
 

Dagboek Wieke

Afgelopen week was het dan zo ver, we zijn verhuisd!
Na enkele weken repeteren in de Focus Studio's, hebben
 we het schaakspel ingepakt en verhuisd naar Purmerend.

Maar de week begon nog in Focus. De laatste dagen aldaar
 hebben we voornamelijk besteed met doorlopen. Zo waren
 deze week de zenders erbij gekomen. Samen met de bands
speelt dat dan weer een stuk prettiger en raak je een beetje
op elkaar ingespeeld. In Focus konden we de nodige
puntjes op de i zetten, zonder je nog druk te hoeven maken
over kostuums, licht en techniek. Daarnaast was er
 voor de understudy's ruimte om muzikaal te repeteren.

Vrijdag was het dan zover, met z'n allen in de bus en op naar de
 Purmaryn in Purmerend! Het zijn altijd spannende dagen.
Wij als cast hebben dan gerepeteerd in Focus, de technici
hebben hard gewerkt in het theater. Op zo'n eerste theaterdag
komt alles bijelkaar. Wij zien wat zij hebben gedaan, zij zien
 waar wij al die tijd mee bezig zijn geweest. Hectisch is
het wel zo'n dagje. Wij hadden verwacht om te beginnen
met monteren. Dat wil zeggen
, scene voor scene langzaam
 doorlopen zodat cast, licht, geluid, techniek alles op z'n plek
kan zetten. Maar we zijn meteen begonnen met een doorloop van acte 1.

Het is even zoeken zo'n dagje, je staat nog te stuntelen met je
kostuums, bent je requisieten kwijt, je loopt elkaar in de weg,
het is even opnieuw het wiel uitvinden. Maar zaterdagmiddag
hebben we acte 2 doorgelopen, en zaterdagavond begonnen
met monteren van acte 1. Stapje voor stapje iedere lichtstand,
iedere camerastand, iedere beweging van technieke, elke
opkomst en exit. Zo loop je in slow-motion de show door,
zodat iedere afdeling de tijd krijgt zijn of haar ding te
kunnen doen. Zondagmiddag hebben we acte 2 gemonteerd.

Rond een uurtje of 6 gaan we dagelijks met z'n allen eten
 in de foyer. Altijd gezellig en er wordt goed voor ons gezorgd!
Zondagavond was de eerste doorloop met alles erop en eraan.
 En het ging goed! Je hebt dan voor het eerste gevoeld hoe
 het is om deze voorstelling te spelen op toneel,
in kostuum, met het licht, met de band, met alles.
We kijken uit naar volgende week donderdag,
als de rode stoelen eindelijk gevuld zijn!
 

Dagboek Sasha

Deze week hebben we de eerste doorloop gehad.
Alles begint een beetje op z’n plaats te vallen. We
weten nu voor een groot deel waar we aan toe zijn, al
blijft er nog veel over om te puzzelen. Het orkest is
deze week begonnen met repeteren; met groot succes
moet ik zeggen. Donderdag speelden ze al, voor een gedeelte,
mee tijdens een doorloop en dat begint al aardig te klinken.

De muziek van de musical Chess is een mengeling van
Klassieke klanken en lekkere Pop/Rock-nummers.
Deze tegenstelling loopt parallel met de verschillen tussen
de Sovjet-Unie en de Verenigde Staten; Sergievski en Trumper.
De variatie in de muziek, en natuurlijk de schoonheid
daarvan, zorgt dat het voor ons, zangers, een voorrecht is
om deze musical te mogen brengen. Wij genieten elke
dag weer van deze muziek en nu het orkest erbij is gekomen,
weten we ook hoe het uiteindelijk zal gaan klinken.

Aan het einde van de volgende week vertrekken we naar het
theater waar we alles gaan monteren, dat worden lange dagen.
Daarna zal het resultaat van alle arbeid daar zijn; dan weten
we waarvoor we zo geknokt hebben. Nú hebben we nog
meerdere dagen om te wennen in het theater, maar dadelijk
tijdens de tour door Nederland, zal er elke dag een ander
theater zijn en dan hebben we slechts enkele uren om ons
daarop aan te passen. Maar dat is natuurlijk precies één
van redenen waarvoor wij het doen. Elke dag een andere stad,
een ander theater en ook een andere voorstelling met een
ander publiek. Wat een uitdaging!!

Voor mij persoonlijk is deze week een afwisselende week
geweest. Er zijn nog wat punten waaraan ik hard zal moeten
werken, maar dat is natuurlijk niet vreemd, na drie weken
repetitie. De zang, het spel en de choreografie moeten natuurlijk
exact gevolgd worden en heel erg makkelijk hebben de componisten
en de creatives het niet gemaakt. Maar we hebben nog even
om alles spik en span te krijgen; zodat het publiek dadelijk zal
kunnen genieten van een goede voorstelling. Geef ons nog even de tijd!!

Dagboek Mieke

Chess, een musical over schaken. We zijn nu bezig met de
3de repetitie week en langzaam aan komt er een
schaakwereld tevoorschijn.
De muziek is prachtig en het decor en de techniek
zeker ook erg belangrijk in deze voorstelling .
Een heel karwei om alles goed uit te kienen en
voor elkaar te krijgen, maar we zijn hard op weg.

Chess is zo goed als helemaal doorgecomponeerd
dus de vocal repetities zijn erg belangrijk. Mede omdat
het ook niet echt allemaal makkelijke partijen
zijn.... maar dat maakt het natuurlijk weer extra
leuk als je merkt dat het helemaal klopt en dus super
vet klinkt!

Op de vloer is op dit moment iedereen nog bezig
met het creëren van zijn of haar personage,
ben je een Rus of ben je een Amerikaan?
Wat is je functie op zo’n schaaktoernooi?
Allemaal dingen die heel makkelijk lijken, maar die
van invloed zijn op je doen en laten.
Vrijdag, 22 september, is onze 1ste vocal doorloop,
dus dan horen we echt wat er nou achter elkaar klinkt.
En zaterdag, 23 september, is dan de 1ste echte doorloop.
De tijd vliegt, over 2 weken gaan we al naar het
theater om te monteren. Dus deze tijd hebben we nog hard nodig!
De groep is ontzettend leuk en gezellig, dus daar zal het niet aan liggen!!!                                                                                                     

Home